Strona Główna BIP Strona Główna
► Charakterystyka JW
 

4 ZIELONOGÓRSKI PUŁK PRZECIWLOTNICZY (JW 1517 Czerwieńsk)

     Historia 4. Zielonogórskiego pułku przeciwlotniczego rozpoczyna się w 1951 roku, kiedy to w miejscowości Wędrzyn przy 5. Saskiej Dywizji Piechoty zostaje utworzony 26. dywizjon artylerii przeciwlotniczej. W dniu 8 maja 1960 roku w Sulęcinie 26. dywizjon artylerii przeciwlotniczej otrzymuje nadany przez Radę Państwa sztandar. W dniu 28.04.1975 r. pułk został przeniesiony do garnizonu Czerwieńsk. Od lutego 1982 roku jednostkę wyposażono w zestawy rakietowe 9B33M2 „OSA–AK”.

Dla zachowania w pamięci dokonań żołnierzy artylerii przeciwlotniczej, 4. pułk przeciwlotniczy kontynuuje tradycje:

  • 1.Pułku Artylerii Przeciwlotniczej 1 Dywizji Pancernej (1942–1947);
  • 4. Pułku Artylerii Przeciwlotniczej (1945–1947);
  • 128. Pułku Artylerii Przeciwlotniczej (1951–1995);
  • 11. Bolesławieckiego Pułku Artylerii Przeciwlotniczej (1967–1998).

Żołnierze pułku stacjonując w Czerwieńsku od 1975 roku na trwałe wpisali się w krajobraz miasta i gminy m.in. poprzez wspólne organizowanie uroczystości patriotycznych, obchodów świąt państwowych i lokalnych. W latach 1993-1996 na terenie jednostki organizowane były letnie obozy wypoczynkowe dla Towarzystwa Gimnastycznego „SOKÓŁ”, dzieci z ubogich rodzin oraz dla dzieci Polonii z Ukrainy, Litwy i Białorusi. Żołnierze pułku włożyli duży wkład w budowę szkoły w Płotach. Z dużą ofiarnością i zaangażowaniem żołnierze pomagali ludności gminy w zabezpieczaniu wałów i ewakuacji mienia podczas powodzi w 1997 roku. W ramach eksperymentu z zakresu edukacji obronnej młodzieży, 4. pułk objął patronatem Zespół Szkół Ponad gimnazjalnych w Czerwieńsku, udostępniając obiekty szkoleniowe, sprzęt specjalistyczny i instruktorów oraz organizując obozy szkoleniowo-wypoczynkowe. Ponadto pułk objął swym patronatem również Zespół Szkół Edukacyjnych nr 2 w Zielonej Górze.

4. Zielonogórski pułk przeciwlotniczy jest oddziałem taktycznym wojsk obrony przeciwlotniczej przeznaczonym do osłony przeciwlotniczej sił lądowych oraz Sił Szybkiego Reagowania (ARRC) i innych ważnych obiektów na polu walki przed rozpoznaniem i uderzeniami środków napadu powietrznego. Samodzielnie i we współdziałaniu z innymi środkami przeciwlotniczymi może zwalczać cele powietrzne lecące z dowolnego kierunku na małych i średnich wysokościach. Podczas osłony wojsk i obiektów pułk prowadzi walkę z pilotowanymi środkami napadu powietrznego (samoloty, śmigłowce), a także z bezpilotowymi środkami napadu powietrznego wykonującymi zadania na małych wysokościach.

Pułk w składzie dwóch dywizjonów dysponuje dużą siłą ognia oraz znacznymi możliwościami wykonania manewru, pozwalającymi jednocześnie zwalczać 28 celów powietrznych, pojedynczych lub grupowych. Stanowi on główną siłę obrony przeciwlotniczej wojsk lądowych w prowadzonych z dużym rozmachem działaniach taktycznych, zarówno w dzień jak i w nocy, w różnych warunkach atmosferycznych. Cechą szczególną pułku jest możliwość realizacji zadań ogniowych w czasie marszu oraz zwalczanie celów wolno poruszających się, w tym śmigłowców w zawisie.

5 LUBUSKI PUŁK ARTYLERII (JW 4408 Sulechów)

    Utworzony 22 lipca 1944 roku w miejscowości Korczunok koło Żytomierza jako 22 Pułk Artylerii Lekkiej w składzie 5 Dywizji Piechoty, chrzest bojowy przeszedł w czasie forsowania Nysy Łużyckiej 16 kwietnia 1945 r. , szlak bojowy zakończył w rejonie Pragi. Po wykonaniu zadań związanych z ochroną granic pułk został skierowany do stałego garnizonu w Skwierzynie. Rok 1946 rozpoczął się planowym szkoleniem. W czerwcu odbyło się pierwsze szkolenie poligonowe na poligonie w Kęszycy, gdzie przeprowadzono doświadczalne strzelanie z niemieckich  105 mm haubic. Rozkazem nr 038 Inspektoratu Artylerii OW III z 18 września 1946 pułk został przeniesiony ze Skwierzyny do Sulechowa.

W początkowym okresie po zakończeniu działań wojennych oprócz planowego szkolenia, żołnierze pułku uczestniczyli w rozminowaniu  terenów powiatu sulęcińskiego z min i pocisków. Grupa ta rozbroiła i unieszkodliwiła: 955 pocisków moździerzowych,  10 713 pocisków artyleryjskich, 30 bomb lotniczych, 598 „ pięści pancernych” i 688 pocisków propagandowych.
Rozkazem  Ministra Obrony Narodowej nr 049 MON z 5 grudnia 1949 r. pułkowi przyznano I miejsce i na własność puchar przechodni dla najlepszego pułku w latach 1947-1949 w grupie pułków artylerii lekkiej. Po reorganizacji okręgów wojskowych pułk wszedł w skład 4 Dywizji Piechoty. Lata 1951- 1955 charakteryzowały się intensywnym, długotrwałym szkoleniem w okresach zimowych i letnich  na poligonie w Wędrzynie .
Na podstawie rozkazu MON nr 0046/Org. Z 28 sierpnia 1955 roku zmieniono nazwę pułku na 22 pułk artylerii i przeprowadzono reorganizację. 12 lutego 1960 roku 22 pa otrzymał nowy sztandar ufundowany przez społeczeństwo Ziemi Lubuskiej. W latach 1967-1968 siłami pułku dokonano przebudowy i modernizacji garnizonowego osiedla, które w kolejnych dwóch latach zajęło I miejsce na szczeblu Wojska Polskiego.

W drugiej dekadzie lat siedemdziesiątych pułk brał udział w ćwiczeniach na szczeblu dywizji, SOW i Układu Warszawskiego. W 1980 roku żołnierze pułku pracują przy budowie „Huty Katowice”. W 1987 roku pułk otrzymuje nowe haubice samobieżne 2 S-1 „Goździk”. Od połowy 1989 roku pułk przechodzi w podporządkowanie 5 Dywizji Zmechanizowanej . W latach 1988-1991 główny wysiłek skoncentrowany był na utrzymaniu wysokiej gotowości ogniowej i   taktycznej. W 1993 roku zgodnie z Zarządzeniem szefa Sztabu Generalnego WP nr 15/Org. z 4 czerwca 1993 r., 1 lipca została zmieniona nazwa na 5 pułk artylerii,

Zgodnie z decyzją nr 50/MON z 23 lipca 1993 r. 5 pułk artylerii z dniem 15 września  pułk przejął symbolicznie dziedzictwo tradycji oddziałów artylerii oznaczonych cyfrą „5 „ sięgając 1649 roku :

  • Artylerii  Cekhauzu Kamienieckiego (1649–1790);
  • V Brygady Artylerii Cekhauzu Kamienieckiego (1790–1792);
  • Kompanii Artylerii „Dywizji Polskiej” (1808–1813);
  • Kompanii 5 Lekkiej Artylerii Pieszej (1831);
  • 5 Lwowskiego Pułku Artylerii Lekkiej (1918–1939);
  • 5 Wileńskiego Pułku Artylerii Lekkiej (1941–1947);
  • 6 Lwowskiego Pułku Artylerii Lekkiej (1941–1947);

Od tego też roku pułk obchodzi swoje święto 7 listopada. 12 listopada 1994 roku pułk otrzymuje nowy sztandar ufundowany przez społeczeństwo Ziemi Sulechowskiej. W latach 1995 – 1999 r. pułk koncentruje swoją działalność na osiąganiu wysokich wyników w zakresie wyszkolenia i systematycznej poprawy warunków socjalno - bytowych. Zgodnie z decyzją ministra Obrony narodowej nr PF 54/Org. z dniem 01.01.1999 r. następuje  reorganizacja pułku i zmieniona zostaje nazwa na   5 pułk artylerii mieszanej. 6 listopada w przeddzień święta pułku odbyły się uroczystości związane z  350 rocznicą tradycji pułku, w imprezie wzięło udział ponad 3500 osób. Zgodnie z rozkazem Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego Nr PF- 38/Org.   z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie reorganizacji jednostek artylerii 4 Dywizji Zmechanizowanej , dowódca 4 Lubuskiej Dywizji Zmechanizowanej gen. bryg. Zbigniew SZURA wydał rozkaz Nr PF-81 z dnia 15 grudnia 2000 r.

Z dniem 31 marca 2001 r. rozformowano 5 pułk artylerii mieszanej  i przeformowano 5 pułk artylerii. Od maja 2001 roku 5 pułk artylerii wszedł  w skład 11 Dywizji Kawalerii  Pancernej  im. Jana III Sobieskiego.

Dla podkreślenia więzi łączących żołnierzy 5 pułku artylerii ze społeczeństwem Ziemi Lubuskiej na mocy Decyzji nr 197 / MON Ministra Obrony Narodowej z dniem 10 lipca 2003 r., otrzymał on miano „Lubuski”. W dniu 8.07.2008 r. pułk w ramach modernizacji wojsk rakietowych i artylerii otrzymuje zmodernizowane wyrzutnie rakietowe WR – 40 Langusta.

5 KRESOWY BATALION SAPERÓW (JW 3137 Krosno Odrzańskie)

    Dziedziczy tradycje 5 batalionu saperów 4 Dywizji Piechoty im. Jana Kilińskiego, od chwili sformowania go w kwietniu 1944r. oraz 5 batalionu saperów 5 Kresowej Dywizji Piechoty, od 17 września 1994r.

Po wojnie jednostka stacjonuje w Biedrusku, a następnie w Ostrowie Wlkp., a od września 1949r. w Krośnie Odrzańskim. W latach 1945-1956 pododdziały batalionu biorą udział w akcji rozminowania kraju na terenie ówczesnych województw: poznańskiego, wrocławskiego, częstochowskiego, opolskiego, katowickiego, zielonogórskiego.

5 Kresowy batalion saperów jest oddziałem Wojsk Inżynieryjnych, wchodzącym w skład 17 Brygady Zmechanizowanej. Batalion jest przeznaczony do realizacji zadań wsparcia inżynieryjnego działań bojowych oraz prowadzenia akcji ratowniczych, likwidacji skutków zniszczeń obiektów inżynieryjnych i urządzeń infrastruktury.

Do głównych zadań wykonywanych przez batalion należy zaliczyć:

1. Realizacja planowanego procesu szkolenia pododdziałów do wykonywania zadań w ramach akcji ratowniczych oraz zadań wsparcia inżynieryjnego, w tym:

  • Budowy i pokonywania zapór minowych,
  • Urządzania i utrzymywania przepraw promowych z parku pontonowego PP-64,
  • Urządzania i utrzymania desantowych na PTS oraz zabezpieczenie przepraw czołgów pod wodą,
  • Budowy obiektów fortyfikacyjnych przy wykorzystaniu maszyn inżynieryjnych,
  • Urządzania i utrzymywania dróg w toku prowadzenia działań bojowych,
  • Prowadzenie rozpoznania inżynieryjnego przeciwnika i terenu w składzie IPO, IPR.

 2. Oczyszczanie terenu z przedmiotów wybuchowych i niebezpiecznych w nakazanym rejonie odpowiedzialności siłami 21 patrolu rozminowania.